مسأله 7 - اگر شرط ، فعل اختيارى ناذر باشد ، پس نذرى كه بر آن معلق مىشود ، مىتواند نذر شكر باشد و مىتواند نذر زجر باشد و امتياز و جداكننده بين آن دو ، قصد مىباشد ، مثلًا اگر بگويد : « اگر شراب خوردم پس براى خدا بر من است چنين » و در مقام منع كردن نفس و منصرف نمودن آن از آشاميدن آن باشد و براى اين جهت چيزى را بر خودش بر فرض خوردن شراب ، واجب كرده تا مانع آن شود ؛ پس نذر زجر مىباشد و منعقد مىشود و اگر در مقام تشويق نفس و ترغيب آن باشد و منذور را به عنوان جزاى صدور آن از خودش و مهيا شدن اسباب آن برايش قرار دهد نذر شكر مىباشد پس منعقد نمىشود . مسأله 8 - اگر نماز يا روزه يا صدقه را در زمان معينى نذر نمايد متعين مىشود ؛ پس اگر آن را در غير آن زمان انجام دهد كفايت نمىكند . و همچنين است اگر آن را در محلى كه داراى رجحان است نذر نمايد ، پس در غير آن مجزى نمىباشد ، اگر چه محل ديگر افضل باشد . و اگر آن را در محلى كه داراى رجحان نيست نذر نمايد ، در انعقاد و متعين شدن آن ، دو وجه ، بلكه دو قول است كه اقواى آن‌ها انعقاد آن است . البته اگر واقع ساختن بعضى از فرائض يا بعضى از نافله‌هاى راتبه را مانند نماز شب ، يا روزه ماه رمضان ، در مكان يا شهرى كه رجحان ندارد ، نذر نمايد به طورى كه نذر به اصل نماز و روزه تعلق پيدا نكند ، بلكه نذر به واقع ساختن آن‌ها در مكان خاصى تعلق پيدا كند ، ظاهر آن است كه منعقد نمىشود . اين در صورتى است كه عنوان راجحى بر آن عارض نشود ، مثل اينكه آن مكان براى عبادت فارغ‌تر باشد يا از ريا دور تر قرار بگيرد و مانند آن ، و گرنه در انعقاد آن اشكالى نيست . مسأله 9 - اگر روزه نذر كند ولى عددى را تعيين نكند روزهء يك روز كفايت مىكند . و اگر نماز نذر كند و كيفيت و مقدار را تعيين ننمايد ، بعيد نيست كه يك ركعت وتر كفايت كند مگر آن‌كه قصدش غير از رواتب باشد ، پس مجزى نمىباشد مگر اينكه دو ركعت بخواند . و اگر صدقه نذر كند و جنس و مقدار آن را معيّن ننمايد كمترين چيزى كه بر آن صدقه گفته مىشود كفايت مىكند . و اگر نذر كند كه فعل قربى انجام دهد ، هرچه كه قربى است كفايت مىكند ؛ گرچه يك تسبيح يا صلوات بر پيغمبر و آل او ( صلوات اللَّه عليهم ) يا تصدّق به چيزى باشد و غير اين‌ها .